Αισθητήρας Ο2 και Διάγνωση καλής λειτουργίας

Κανόνες Δ. Συζήτησης
Στη κατηγορία αυτή, έχετε την δυνατότητα να ανεβάζετε συνημμένες εικόνες κατευθείαν από τον υπολογιστή σας.
Απάντηση
Άβαταρ μέλους

Συγγραφέας θέματος
ALX
Μέλη
Μέλη
Δημοσιεύσεις: 12297
Εγγραφή: 13 Φεβ 2013, 19:52
Τόπος διαμονής: Αθήνα
Moto: boGSer 1150
Κράνος: Shoei XR1000
Διάθεση:
Έχει κάνει like: 258 φορές
Έχει δεχθεί like: 280 φορές
Ηλικία: 47
Επικοινωνία:

Αισθητήρας Ο2 και Διάγνωση καλής λειτουργίας

#1

Δημοσίευση από ALX » 24 Φεβ 2015, 22:18

inside sensor.png

Τι είναι και πως δουλεύουν οι αισθητήρες "λ"?


Οι αισθητήρες λ παράγουν ένα σήμα τάσης το οποίο αντιπροσωπεύει το άκαφτο οξυγόνο στην εξάτμιση. Στην ουσία ένας τέτοιος αισθητήρας λειτουργεί σαν μπαταρία που παράγει την δικιά του τάση. Σε θερμοκρασία λειτουργίας (τουλάχιστον 250 βαθμούς C) το διοξείδιο του Ζιρκονίου που υπάρχει στην άκρη του αισθητήρα παράγει μια τάση που κυμαίνεται ανάλογα με την ποσότητα οξυγόνου που υπάρχουν στα καυσαέρια σε σύγκριση με το οξυγόνο που υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Όσο μεγαλώνει αυτή η διαφορά, τόσο μεγαλύτερη είναι και η τάση που παράγεται. Η τάση του αισθητήρα κυμαίνεται από 0.2V (φτωχό μείγμα) έως και 0.8V (πλούσιο μείγμα). Ένα τέλειο στοιχειομετρικό μείγμα με 14.7 μέρη οξυγόνου για 1 μέρος καυσίμου μας δίνει ένδειξη περίπου 0.45V. Παρόλα αυτά, η τάση ενός αισθητήρα λ δεν παραμένει σταθερή. Η τάση πηγαινοέρχεται εμπρός και πίσω από πλούσια σε φτωχή και αντίστροφα. Η ορολογία που χρησιμοποιείται για αυτό το φαινόμενο είναι γνωστή και ως "cross count". Ένας καλός αισθητήρας λ θα πρέπει να το κάνει αυτό 1 φορά κάθε δευτερόλεπτο. Αν αυτό το "cross count" είναι λιγότερο από μια φορά το δευτερόλεπτο σημαίνει ότι ο αισθητήρας χρειάζεται αντικατάσταση.

Οι περισσότεροι αισθητήρες λ μεταβαίνουν από πλούσια κατάσταση σε φτωχή σε 50 με 100 miliseconds και από φτωχή σε πλούσια από 75 έως 100 miliseconds. Αυτό είναι γνωστό και ως "χρόνος μετάβασης". Αν αυτός ο χρόνος υπερβαίνει τα πιο πάνω όρια τότε σημαίνει επίσης ότι ο αισθητήρας χρειάζεται αντικατάσταση.

Αυτό μπορεί να επαληθευτεί αν ο αισθητήρας συνδεθεί με ένα παλμογράφο. Αν ο αισθητήρας δεν ακολουθεί την μετάβαση αυτή μπορεί να εμφανιστεί δισταγμός κατά το πάτημα του γκαζιού και την επιτάχυνση.
zirconia.png
Η διάρκεια ζωής ενός αισθητήρα λ είναι μέχρι 140.000 χλμ το μάξιμουμ αλλά μπορεί να αστοχήσει πολύ νωρίτερα αν η άκρη του γεμίσει με επικαθήσεις άνθρακα, ή όταν επικαλυφθεί με μόλυβδο που πιθανόν να υπάρχει στην βενζίνη ή με σιλικόνη σε περίπτωση διαρροής ψυκτικού από το ψυγείο.

Όσο περνάει ο καιρός η διακύμανση του σήματος είναι μικρότερη έως τη στιγμή που ο αισθητήρας δεν παράγει καθόλου σήμα. Όταν αυτό συμβεί εμφανίζεται η ένδειξη βλάβης (CEL) και μπορεί να υπάρχουν προβλήματα στην οδήγηση από το υπερβολικά πλούσιο μείγμα. Υψηλή κατανάλωση καυσίμου, μεγάλες εκπομπές CO και HC, ασταθές ρελαντί και δισταγμός στην επιτάχυνση είναι τυπικά παραδείγματα αστοχίας.

Αν η μέση τάση του αισθητήρα είναι αρκετά μεγάλη (μεγαλύτερη από 0.5V) υποδηλώνει πλούσια κατάσταση λόγω ελαττωματικού αισθητήρα MAP, MAF ή απο μπεκ το οποίο ψεκάζει παραπάνω ποσότητα. Αν η μέση ταση είναι σχετικά χαμηλή (κάτω από 0.45V) τότε το μείγμα είναι φτωχό γιατί είτε υπάρχει διαρροή κενού είτε έχει χαλάσει ο αισθητήρας. Αν ο αισθητήρας διαβάζει συνεχώς πλούσιο μείγμα τότε ο εγκέφαλος θα προσπαθήσει να προσαρμόσει ένα πιο φτωχό μείγμα για να αντισταθμίσει αυτή τη κατάσταση. Αυτό μπορεί να προκαλέσει αφλογιστία, δισταγμό στην επιτάχυνση, λόξιγκα στην επιτάχυνση, ασταθές ρελαντί και υψηλές συγκεντρώσεις υδρογονανθράκων εξαιτίας των αφλογιστιών.

Αν ο αισθητήρας διαβάζει συνέχεια φτωχό μείγμα τότε ο εγκέφαλος θα προσπαθήσει να το κάνει πιο πλούσιο. Το πλάτος του σήματος του αισθητήρα θα γίνει πιο μεγάλο με αποτέλεσμα να αυξάνεται η κατανάλωση και να αυξάνονται οι εκπομπές CO. Το συνεχές πλούσιο μείγμα μπορεί αν υπερθερμάνει τον καταλύτη και να οδηγήσει στην καταστροφή του.

Αν αρχίσει να χαλάει ο αισθητήρας και δεν δίνει σήματα με μεγάλη ακρίβεια αλλά με καθυστέρηση τότε ο εγκέφαλος θα δυσκολευτεί να ρυθμίσει το μείγμα. Ο κινητήρας μπορεί αν δουλεύει είτε με πολύ πλούσιο είτε με πολύ φτωχό μείγμα ανάλογα με τις συνθήκες.

Αν ο αισθητήρας χρησιμοποιεί στοιχείο με προθέρμανση που δεν λειτουργεί σωστά τότε ο αισθητήρας θα κρυώνει στο ρελαντί οδηγώντας το σύστημα σε ρύθμιση του καυσίμου με βρόγχο ανοιχτής ανάδρασης με αποτέλεσμα πιο πλούσιο μείγμα και περισσότερες εκπομπές ρύπων.

Μερικές φορές τέτοια συμπτώματα δεν οφείλονται αποκλειστικά στον αισθητήρα λ. Μια διαρροή αέρα στην εισαγωγή ή στην πολλαπλή εξαγωγής ή ακόμα και ένα κατεστραμμένο μπουζί μπορεί να οδηγήσει τον λ σε εσφαλμένες ενδείξεις. Ο αισθητήρας αντιδρά μόνο στην απουσία ή την ύπαρξη οξυγόνου στα καυσαέρια. Δεν μπορεί να γνωρίζει απο που προέρχεται το περιττό οξυγόνο.

Τέλος, ο αισθητήρας γειώνεται από την πολλαπλή εξαγωγή. Αν η διάβρωση και η σκουριά δημιουργούν αντίσταση από τις βίδες ή την φλάντζα στεγανοποίησης της πολλαπλής εξαγωγής τότε μπορεί να επηρεαστεί η έξοδος του αισθητήρα. Για να εξακριβωθεί αυτό μπορούμε με ένα βολτόμετρο να ελέγξουμε για πτώση τάσης μεταξύ του αισθητήρα και του μπλοκ του κινητήρα. Πτώση τάσης μεγαλύτερη του 0.1V μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα.

Έλεγχοι για τους αισθητήρες λ:

Ένας καλός αισθητήρας θα πρέπει να παράγει διακυμαινόμενο σήμα το οποίο αλλάζει γρήγορα με την παρουσία οξυγόνου στην εξάτμιση. Ο καλύτερος τρόπος για να το δούμε αυτό είναι μελετώντας την κυματομορφή του αισθητήρα σε ένα παλμογράφο. Ένας παλμογράφος δεν θα μας δείξει μόνο το μέσο, το μεγαλύτερο και το μικρότερο αριθμό τάσης, αλλά και τις διακυμάνσεις απο φτωχό σε πλούσιο μείγμα. Η έξοδος του αισθητήρα μπορεί να μετρηθεί συνδέοντας απευθείας ένα βολτόμετρο με αντίσταση 10.000 Ohms.

ΠΡΟΣΟΧΗ: ποτέ μην χρησιμοποιείτε βολτόμετρο σε αισθητήρα με οξείδια του Ζιρκονίου γιατί έτσι μπορείτε να τον καταστρέψετε. Και ποτέ δεν βραχυκυκλώνουμε ή γειώνουμε τα άκρα του αισθητήρα.

Η ελάχιστη τάση του αισθητήρα θα πρέπει να είναι 0.2V και η μέγιστη 0.8V. Αν η μέση τάση του αισθητήρα είναι κάτω από 0.4V ή πάνω από 0.5V τότε ο κινητήρας λειτουργεί φτωχός ή πλούσιος εξαιτίας κάποιου άλλου προβλήματος

Η τάση εξόδου του αισθητήρα δεν πρέπει να είναι ποτέ πάνω από 0.6V και ποτέ πάνω από 0.3V γιατί τότε χρειάζεται αντικατάσταση. Για να ελέγξουμε την αντίδραση του αισθητήρα βάζουμε στην εξάτμιση μια γραμμή παροχής αέρα για να δημιουργήσουμε μια τεχνητή κατάσταση φτωχού μείγματος. Σε αυτή την περίπτωση η έξοδος του αισθητήρα θα πρέπει να πέσει κάτω από 0.2V

Αν με κάποιο τρόπο μπορέσουμε να εισάγουμε καύσιμο στην εξάτμιση τότε η έξοδος του αισθητήρα θα πρέπει να είναι πιο μεγάλη από 0.8V

Αν ο αισθητήρας δεν αποκριθεί σωστά στις παραπάνω συνθήκες τότε έχει έρθει η ώρα του για αντικατάσταση. Οι αισθητήρες με οξείδια του Ζιρκονίου μπορούν να ελεγχθούν αν θερμάνουμε με ένα καμινέτο την άκρη τους και παρατηρήσουμε την έξοδο τους με ένα ψηφιακό βολτόμετρο. Συνδέουμε την θετική τάση του βολτομέτρου με το καλώδιο σήματος (συνήθως μαύρο για τους αιθητήρες) και την αρνητική τάση του βολτομέτρου με το περίβλημα του αισθητήρα. Ακολουθεί η θέρμανση της άκρης του αισθητήρα με ένα καμινέτο. Η άκρη θα πρέπει να κοκκινίσει από την θερμότητα και η φλόγα να εισέρχεται στις οπές του αισθητήρα. Αν η ένδειξη του αισθητήρα ανέβει πάνω από 0.6V και η ένδειξη αλλάζει γρήγορα όσο απομακρύνουμε ή πλησιάζουμε την φλόγα τότε ο αισθητήρας είναι εντάξει. Αν η ένδειξη είναι διαφορετική από 0.6V και αν η τάση δεν αλλάζει πολύ γρήγορα τότε ο αισθητήρας χρειάζεται αντικατάσταση.

Γνωρίζουμε ότι τα μπουζί πρέπει να αλλάζονται σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα για την καλύτερη υγεία του κινητήρα αλλά δεν γνωρίζουμε ότι το ίδιο συμβαίνει και με τους αισθητήρες λ. Όσο ο αισθητήρας δουλεύει σωστά δεν υπάρχει λόγος αντικατάστασης. Αλλά μετά την πάροδο 50-75.000 χλμ οι επικαθήσεις στην άκρη του αισθητήρα μπορεί να επηρεάσουν την σωστή του λειτουργία. Αν οι επικαθήσεις είναι αρκετές τότε ο αισθητήρας θα παράγει χαμηλό σήμα ή ακόμα και καθόλου. Αυτό δημιουργεί φτωχή κατάσταση κάτι που η DME δεν το γνωρίζει αλλά προσπαθεί να το διορθώσει. Αυτό οδηγεί σε αυξημένη κατανάλωση καυσίμου αλλά και σε υψηλές εκπομπές ρύπων. Ο κινητήρας μπορεί να εμφανίσει περισσότερα προβλήματα όπως δισταγμό στην επιτάχυνση. Το ίδιο μπορεί να συμβεί αν τα καυσαέρια περιέχουν στοιχεία που δεν είναι από την φυσιολογική καύση όπως ο μόλυβδος από καύσιμο που δεν συνίσταται. Αν υπάρχει μόλυβδος στα καυσαέρια τότε η άκρη του αισθητήρα θα έχει επικαθήσεις σκουριάς. Μια ακόμα πηγή "μόλυνσης" μπορεί να είναι να είναι η σιλικόνη. Η σιλικόνη προέρχεται απο το σύστημα ψύξης του κινητήρα. Αν δεν υπάρχει καλή στεγανοποίηση μεταξύ καπακιού και μπλοκ κινητήρα τότε ψυκτικό υγρό μπορεί αν διαρρεύσει στον θάλαμο καύσης και όταν καεί με τα καυσαέρια να καταστρέψουν τον αισθητήρα λ. Τέτοιες επικαθήσεις έχουν συνήθως άσπρο χρώμα ή ακόμα και γυαλιστερό γκρίζο χρώμα.

Αν για κάποιο λόγο εισέρχεται λάδι στον κινητήρα, όπως για παράδειγμα από τα ελατήρια ενός κυλίνδρου, από τα τσιμουχάκια των οδηγών των βαλβίδων ή από την τσιμούχα στεγανοποίησης του τούρμπο τότε η άκρη του αισθητήρα θα έχει ένα μαύρο ή σκούρο καφέ παχύ στρώμα από επικαθήσεις. Αν οι επικαθήσεις έχουν μαύρο χρώμα και μοιάζουν με πούδρα τότε ο κινητήρας δουλεύει αρκετά πλούσιος. Αυτό μπορεί να συμβαίνει είτε επειδή ο αισθητήρας έχει αχρηστευθεί, είτε υπάρχει πρόβλημα στην ρύθμιση του καυσίμου, είτε επειδή έχει διαρροή κάποιο μπεκ και στάζει βενζίνη ενώ δεν θα έπρεπε είτε το αυτοκίνητο κάνει πολλές ψυχρές εκκινήσεις οπότε δεν ενεργοποιείται η ρύθμιση καυσίμου με βρόγχο ανοιχτής ανάδρασης, κάτι που συμβαίνει στα αυτοκίνητα των συζύγων που κάνουν μικρές αποστάσεις.

Αν υποπτευτείτε ποτέ ότι κάποιος αισθητήρας έχει πρόβλημα τότε το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνετε είναι να διαβάσετε τους κωδικούς σφαλμάτων και αν υπάρχει κάποιος που να συνδέεται με τους αισθητήρες λ. Παρόλα αυτά, ένας κωδικός από μόνος του δεν σημαίνει απαραίτητα οτι και ο αισθητήρας είναι χαλασμένος. Μπορεί να είναι κάποιο πρόβλημα στην καλωδίωση ή κάτι διαφορετικό. Οπότε η γνώμη του διαγνωστικού μηχανήματος είναι πάντα χρήσιμη πριν προβούμε σε αντικατάσταση κάποιου εξαρτήματος. Αν δεν βρείτε κανένα κωδικό σφάλματος δεν σημαίνει απαραίτητα οτι και οι αισθητήρες είναι σε καλή κατάσταση. Σε πολλές περιπτώσεις ένας χαλασμένος αισθητήρας μπορεί να είναι σε άσχημη κατάσταση αλλά όχι σε τόσο κακή που να εμφανίζει κωδικούς σφαλμάτων αλλά να επηρεάζει την οδήγηση του αυτοκινήτου ή της μοτοσυκλέτας.

Ποια είναι τα συμπτώματα ενός χαλασμένου αισθητήρα οξυγόνου? (ή "λ" όπως συνηθίζουμε να τον λέμε)

Aς τα δούμε με την σειρά...

Μεγάλη κατανάλωση του οχήματος
Ανάλογα με τον τύπο ή / και τη θέση ενός ελαττωματικού αισθητήρα οξυγόνου, τα συστήματα εισαγωγής και εξαγωγής μπορούν να μην λειτουργούν καθόλου ή να δουλεύουν ακανόνιστα. Εάν ψεκάζεται μέσα στους κυλίνδρους του κινητήρα πάρα πολύ καύσιμο, φταίει ο ελαττωματικός αισθητήρα οξυγόνου ο οποίος διαταράσσει την αναλογία μίγματος αέρα / καυσίμου, αυξάνοντας έτσι την κατανάλωση

Ο κινητήρας χτυπάει "πυράκια"
Ο αισθητήρας οξυγόνου είναι απευθείας συνδεδεμένος με το σύστημα ανάφλεξης και μπορεί να επιβραδύνει ή να επιταχύνει το χρονισμό της ανάφλεξης, το οποίο με τη σειρά του μπορεί να προκαλέσει το γνωστό μας φαινόμενο που ονομάζουμε "πυράκια". Τα "πυράκια" χτυπάνε όταν το μείγμα, αναφλέγεται σε λάθος στιγμή.
sensors and plugs.jpg
Τραχύ δούλεμα του κινητήρα στο ρελαντί
Οι κινητήρες των αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών που έχουν χαλασμένο αισθητήρα οξυγόνου συχνά δουλεύουν με ακανόνιστη λειτουργία. Ο αισθητήρας οξυγόνου μπορεί να ελέγξει ή να συμβάλει σε πολλές διαφορετικές λειτουργίες του κινητήρα, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του μίγματος καυσίμου / αέρα, τον χρονισμό του κινητήρα και τα διαστήματα ανάφλεξης του. Ένας ελαττωματικός αισθητήρας οξυγόνου μπορεί να διαταράξει οποιαδήποτε από αυτά τα πράγματα και να προκαλέσει ένα τραχύ δούλεμα του κινητήρα στο ρελαντί.


Διακοπές και σβησίματα του κινητήρα
Ένας ελαττωματικός αισθητήρα οξυγόνου μπορεί να εμποδίσει την ροή μίγματος αέρα / καυσίμου ή να παρέμβει αρνητικά στην καύση στον κινητήρα. Και στις δύο περιπτώσεις μπορεί να προκληθεί σβήσιμο του κινητήρα ή να τον κάνει να δουλεύει ακανόνιστα κάνοντας διακοπές. Οι διακοπές είναι πιο έντονες στο ρελαντί ή στις χαμηλές στροφές του κινητήρα.


Πότε να αντικαταστήσετε τους αισθητήρες οξυγόνου
Οι αισθητήρες οξυγόνου παίζουν σημαντικό ρόλο στη βέλτιστη λειτουργία του οχήματος, αλλά συχνά παραβλέπεται κατά την εκτέλεση της τακτικής συντήρησης του οχήματος. Ο κύριος λόγος για αυτό είναι επειδή πολλοί ιδιοκτήτες αυτοκινήτων και μοτό, δεν γνωρίζουν τα συμπτώματα των χαλασμένων αισθητήρων οξυγόνου, και το καταλαβαίνουν/μαθαίνουν μόνο όταν τους ανάψει η λυχνία ελέγχου κινητήρα στο καντράν ή όταν το όχημα τους δεν περάσει την δοκιμή εκπομπών καυσαερίων. Ο ρόλος του αισθητήρα οξυγόνου είναι να πραγματοποιεί συνεχόμενους ελέγχους των καυσαερίων για να καθορίζει πόσο οξυγόνο θα υπάρχει σε αυτά. Στη συνέχεια μεταφέρει τα δεδομένα στον εγκέφαλο, ο οποίος χρησιμοποιεί τα ευρήματα για να δημιουργήσει το τέλειο μείγμα καυσίμου για τη βέλτιστη απόδοση του κινητήρα. Στην κορυφή της κακής απόδοσης του κινητήρα, ένας προβληματικός αισθητήρας οξυγόνου θα έχει αυξημένες αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον, καθώς απελευθερώνει τα υψηλότερα επίπεδα ρύπανσης στον αέρα!

Αυτά είναι όλα καλά και ωραία, αλλά πότε πρέπει να αντικαταστήσουμε ένα αισθητήρα οξυγόνου?

Οι αισθητήρες O2 είναι σχετικά ένα από τα φθηνά μέρη του οχήματος για να τα αντικαταστήσει κανείς. Εάν έχετε μια υποψία ότι είναι ελαττωματικός, το καλύτερο είναι να τον αλλάξετε νωρίτερα παρά αργότερα. Δεν είναι πολύ συνηθισμένο για έναν αισθητήρα Ο2 να χαλάσει εντελώς, αλλά συνήθως η λειτουργικότητά του μειώνεται χρόνο με το χρόνο. Αν δεν ξέρετε τα συμπτώματα ελαττωματικού αισθητήρα οξυγόνου, δεν θα είστε σε θέση να διαγνώσετε το πρόβλημα μέχρι αυτός να χαλάσει εντελώς. Εν τω μεταξύ, το όχημά σας θα καίει υπερβολική βενζίνη, θα έχει πεσμένη απόδοση και γενικώς θα έχει μακροπρόθεσμες συνέπειες για τη ζωή του κινητήρα. Συνήθως οι κατασκευαστές συστήνουν κάποια διαστήματα αντικατάστασης των αισθητήρων Ο2.

Αυτοκίνητα και φορτηγά από τη δεκαετία του 1970 μέχρι το 1990, που ήταν εξοπλισμένα με μη θερμαινόμενους (ένα ή δύο) αισθητήρες οξυγόνου θα πρέπει να τους αντικαθιστούν γύρω στο 75.000 χιλ. Για τα αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν τη δεκαετία του 1980 μέχρι το 1990 και ήταν εξοπλισμένα με θερμαινόμενους τρεις και τέσσερις αισθητήρες οξυγόνου, συνιστάται να αντικαθιστούνται κάθε 100.000 χιλ. Όλα τα αυτοκίνητα, φορτηγά και μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια θα πρέπει να αντικαθιστούν τους αισθητήρες Ο2 κάθε 90.000 έως το πολύ 140.000 χιλ. Η αντικατάσταση του αισθητήρα σε αυτά τα χρονικά διαστήματα θα μειώσει το επίπεδο της ρύπανσης που εκπέμπει το όχημά σας παίζοντας και ένα προληπτικό ρόλο στην υγεία του κινητήρα.

Κάθε νέο αυτοκίνητο και μοτοσυκλέτα αλλά και τα περισσότερα αυτοκίνητα που παρήχθησαν μετά το 1980, έχουν έναν αισθητήρα οξυγόνου. Ο αισθητήρας είναι μέρος του συστήματος ελέγχου των εκπομπών και τροφοδοτεί δεδομένα στον υπολογιστή διαχείρισης του κινητήρα . Ο στόχος του αισθητήρα είναι να βοηθήσει τον κινητήρα να λειτουργεί όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερα και να παράγει όσο το δυνατόν λιγότερους ρύπους.

Ένας κινητήρας βενζίνης καίει βενζίνη με την παρουσία οξυγόνου.
Αποδεικνύεται ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη αναλογία αέρα και βενζίνης που είναι η "τέλεια" και αυτή είναι η 14,7: 1
(διαφορετικά καύσιμα έχουν διαφορετικές "τέλειες" αναλογίες - η αναλογία εξαρτάται από την ποσότητα του υδρογόνου και άνθρακα που βρίσκεται σε μια δεδομένη ποσότητα του καυσίμου)
Αν υπάρχει λιγότερος αέρας από ό,τι αυτής της "τέλειας" αναλογίας, τότε θα υπάρχουν κατάλοιπα καυσίμων από την καύση. Αυτό ονομάζεται πλούσιο μείγμα. Τα πλούσια μείγματα είναι άσχημα, διότι το άκαυτο καύσιμο δημιουργεί ρύπανση.

Αν υπάρχει περισσότερος αέρας από ό,τι αυτός της "τέλειας" αναλογίας, τότε υπάρχει περίσσεια οξυγόνου. Αυτό ονομάζεται φτωχό μείγμα. Ένα φτωχό μείγμα τείνει να παράγει περισσότερους ρύπους οξειδίων του αζώτου, και σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να προκαλέσει κακή απόδοση και ακόμη και ζημιά στον κινητήρα.

Ο αισθητήρας οξυγόνου είναι τοποθετημένος στο σωλήνα της εξάτμισης και μπορεί να ανιχνεύσει πλούσια και φτωχά μείγματα. Ο μηχανισμός στους περισσότερους αισθητήρες περιλαμβάνει μια χημική αντίδραση που παράγει μία ηλεκτρική τάση. Ο υπολογιστής του κινητήρα βλέπει την τάση αυτή και προσδιορίζει εάν το μείγμα είναι πλούσιο ή φτωχό, και ρυθμίζει την ποσότητα του καυσίμου που εισέρχεται στον κινητήρα ανάλογα.

Ο λόγος για τον οποίο ο κινητήρας χρειάζεται τον αισθητήρα οξυγόνου είναι επειδή η ποσότητα του οξυγόνου που ο κινητήρας μπορεί να τραβήξει εξαρτάται από πολλά πράγματα, όπως είναι το υψόμετρο, η θερμοκρασία του αέρα, η θερμοκρασία του κινητήρα, η βαρομετρική πίεση, το φορτίο στον κινητήρα, κλπ
Όταν ο αισθητήρας οξυγόνου δεν δουλεύει σωστά, ο υπολογιστής δεν μπορεί πλέον να "αισθανθεί" την αναλογία αέρα / καυσίμου κι έτσι καταλήγει να ..."μαντεύει".
Έτσι λοιπόν το όχημά σας θα έχει χαμηλές επιδόσεις και θα χρησιμοποιεί περισσότερα καύσιμα από ό, τι χρειάζεται για να κινηθεί. :bye:
Δεν έχετε τα απαραίτητα δικαιώματα για να δείτε τα συνημμένα αρχεία σε αυτή τη δημοσίευση.


“Όσο βελτιώνεται η τεχνολογία των μοτοσυκλετών (ηλεκτρονικά βοηθήματα), τόσο υποβαθμίζεται η τέχνη του αναβάτη.”.
ALX

Άβαταρ μέλους

makisp
Μέλη
Μέλη
Δημοσιεύσεις: 1664
Εγγραφή: 21 Φεβ 2013, 16:08
Τόπος διαμονής: Αθήνα
Moto: MG V2 1200
Έχει κάνει like: 2 φορές
Έχει δεχθεί like: 3 φορές

#2

Δημοσίευση από makisp » 24 Φεβ 2015, 23:15

Ωραίος. Δεν μου έχει τύχει πρόβλημα με αισθητήρα Οξυγόνου αλλά μου έχει τύχει με MAF(Mass Air Flow) ο οποίος βρίσκεται στην εισαγωγή στο φιλτροκούτι και ελέγχει και δίνει πληροφορίες στην Cpu για την ροή του αέρα. Τα συμπτώματα είναι ανάλογα με αυτά που περιγράφεις καθώς βέβαια και αυτές οι ενδείξεις χρησιμοποιούντε για τον καθορισμό της αναλογίας του μίγματος. Προσωπικά το βίωσα με σκορτσαρίσματα, ανώμαλη λειτουργία και δισταγμούς στο άνοιγμα του γκαζιού. Αυτό συνέβει στο αμάξι και απλά ψέκασα το μάτι του maf με σπρέυ επαφών και με αυτό επανήρθε. Όσον αφορά τον maf, μπορεί να βγάλει και ένδειξη για έλεγχο της cpu. Συνήθως η ορθή λειτουργία των αισθητήρων ελέγχεται από την cpu, η οποία με την σειρά της ενεργοποιεί κάποια αντίστοιχη ένδειξη. Βέβαια στο guzzi που είχα κοιτάξει, δεν είχε maf αλλά αισθητήρα θερμοκρασίας στην εισαγωγή.
Εικόνα

Άβαταρ μέλους

Συγγραφέας θέματος
ALX
Μέλη
Μέλη
Δημοσιεύσεις: 12297
Εγγραφή: 13 Φεβ 2013, 19:52
Τόπος διαμονής: Αθήνα
Moto: boGSer 1150
Κράνος: Shoei XR1000
Διάθεση:
Έχει κάνει like: 258 φορές
Έχει δεχθεί like: 280 φορές
Ηλικία: 47
Επικοινωνία:

#3

Δημοσίευση από ALX » 24 Φεβ 2015, 23:28

Εγώ με βάση τα όρια που δίνονται, είμαι κατά πολύ (μα πολύ λέμε) εκτός! :banghead:
Αν δεν πάθεις μερικές φορές, δεν θα μάθεις! (Και μαζί με σένα και κάποιοι άλλοι)
“Όσο βελτιώνεται η τεχνολογία των μοτοσυκλετών (ηλεκτρονικά βοηθήματα), τόσο υποβαθμίζεται η τέχνη του αναβάτη.”.
ALX

Άβαταρ μέλους

gkourmoul1
Mέλη
Mέλη
Δημοσιεύσεις: 664
Εγγραφή: 18 Φεβ 2013, 23:23
Τόπος διαμονής: Ηράκλειο - Καλαμάκι
Moto: YAMAHA TDM900
Έχει κάνει like: 4 φορές
Έχει δεχθεί like: 24 φορές
Ηλικία: 35

#4

Δημοσίευση από gkourmoul1 » 25 Φεβ 2015, 01:19

Στο αμαξι που το ειχα παθει, ειχα ελαφρως τσιμπημενη καταναλωση και αρκετα πιο αδυναμες ψηλες στροφες. Κατα τα αλλα δεν ειχα καποιο ιδιαιτερο θεμα.
Εικόνα

Γιώργος

Απάντηση

Επιστροφή στο “Τεχνικά θέματα”

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτήν τη Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 1 επισκέπτης